Dhr. Paardekooper

Gescheurde Meniscus

Dhr. Paardekooper

Als bijna vijftiger werk ik aan mijn gezondheid en zo train ik met een –in mijn ogen– peperdure personal trainer in Het Gooi. Tijdens één van deze trainingen is in mijn enthousiasme mijn meniscus gescheurd, zo bleek later. Ik ben er eerst nog enthousiast mee gaan skiën.  Teruggekomen van mijn vakantie appte ik tijdens een vergadering de dames van Pearlcard, een businessclub waar ik aan verbonden ben, met het verzoek of zij een orthopeed wisten die naar mijn knie kon kijken.

Ik werd binnen een uur teruggebeld, maar kon helaas het telefoontje niet aannemen, omdat ik in bespreking zat. Vervolgens kreeg ik een app, of ik de volgende dag om half vijf bij het ACIBADEM ziekenhuis terecht kon voor een foto, gevolgd door een consult om vijf uur met een orthopeed. Eerlijk is eerlijk, ik googelde ACIBADEM en zag dat het een Turks ziekenhuis was en een zekere vooringenomenheid maakte mij meester. Vanuit de historie gezien al volkomen onterecht: toen wij “in Holland” nog op klompen in het moeras liepen, was Turkije één van de grootste en meest ontwikkelde rijken ter wereld, maar dat terzijde.

Een dag na mijn telefoontje bevond ik mij in een MRI-scanner, gevolgd door een consult van de arts. Opmerkelijk, op beide afspraken werd ik eerder geholpen dan mijn afspraak was gemaakt. Ter informatie, ik had ook mijn huisarts gebeld, die mij aangaf dat de wachttijd bij het Ter Gooi ziekenhuis voor een MRI op dat moment negen weken was.

De arts in kwestie was niemand minder dan Bas Pijnenburg, arts van de Nederlandse Boksbond, arts van Ajax, arts van niemand minder dan Badr Hari. Als amateur-kickbokser deed dit toch mijn hart sneller kloppen.

Dokter Pijnenburg had al snel door dat mijn meniscus op twee plaatsen gescheurd was. Of ik bezwaar had dat ik “pas op zaterdag” geopereerd werd? Verbaasd vroeg ik hem wat hij daarmee bedoelde? Hij gaf aan dat hij de wachtlijsten aan het wegwerken was en dat hij dus aanstaand weekend zou opereren. Ik kon mijn verbazing en geluk niet op. Door mijn meniscus dreigde mijn deelname aan de handelsmissie van FCN naar Japan in gevaar te komen. Ik kon immers nauwelijks lopen. Ik wist niet hoe snel ik ja moest zeggen tegen de uitnodiging om zaterdag onder het mes te gaan. Op woensdag (twee dagen nadat ik Pearlcard om hulp had verzocht) had ik een afspraak met de anesthesist en op zaterdag ging ik onder het mes. De operatie heb ik als één feest beschouwd. Wat is het heerlijk om alle aandacht te krijgen, in een splinternieuwe operatiekamer geholpen te worden en anderhalf uur nadat ik (op mijn verzoek) onder narcose was, alweer in de auto naar huis kon. Pijn heb ik nooit gevoeld, de volgende dag liep ik alweer en de krukken heb ik na twee dagen weg kunnen gooien.

Logo
Logo
Logo
Logo
Logo
Logo
Logo
Logo
Logo
Logo